NATUUR PLOETEREN DOOR EEN ROOI ARIKOK Dat Aruba en de andere eilanden van de Antillen niet alleen de bekende toeristische "plaatjes" opleveren, maar ook een uitdaging kunnen zijn voor liefhebbers van natuurfotografie, is een niet zo erg bekend gegeven. Men komt er voor de stranden, de hotels en de talrijke watersportmogelijkheden. Na een weekje moet je het allemaal wel gezien hebben en ben je "verplicht"om uit te wijken naar een van de andere eilanden. Voor natuurfotografen is er echter wekenlang te genieten van de andere kant van Aruba: de Noord- en Oostkust, het binnenland en vooral het prachtige N.P. Arikok. FAVORITO Met Herman Reis, een bevriende freelance-fotograaf, en een plaatselijke gids, de fotograaf Ronald Lemminga, maakte ik een afspraak om het landschap van het N.P.Arikok te gaan bekijken. Toen het tijdstip van vertrek ter sprake kwam, verbleekten we beide, want Ronald zei: "Dat is goed. Ik zie jullie overmorgen om 6.30 u. bij Supermarkt Favorito, waarna we gezamenlijk in een auto naar het Park rijden." In tegenstelling tot de Arubaanse gewoonte om het met tijd en afspraken niet zo nauw te nemen, treffen we elkaar op dit zeer vroege tijdstip, waarna we even later het park inrijden. ROOI Om 7.00 u. lopen we achter hem aan een helling af, waarna we even later het spoor van een rooi, Arubaans voor een droge rivierbedding, volgen. We lopen in oostelijke richting, terwijl het eerste zonlicht voorzichtig ons tegemoet schijnt. Van fotograferen is nog geen sprake. Lemminga stapt stevig door, wijst ons zo nu en dan op kenmerkende elementen in het landschap, op bijzondere cactussen en de alom tegenwoordige waaibomen. De schaduwen zijn nog te lang, de zon staat nog te laag, maar de temperatuur begint toch al aardig op te lopen. Het landschap om ons heen is ruig, droog en oogt onherbergzaam. Maar fotografisch is het interessant. De oneindig vele vormen van bomen, struiken en cactussen maken het in het begin moeilijk om een keus te maken. Ronald fotografeert selectief, weet wat bijzonder is en dat veel platen teleurstellen bij thuiskomst als je te snel bent. De beleving van dat ene moment, wordt niet gemakkelijk omgezet in een beeld dat die beleving later weer oproept.   De rooi wordt omsloten door prachtige, met cactussen begroeide hellingen. Om markante bomen en struiken vrij te maken van de achtergrond moet je een zeer laag standpunt innemen, d.w.z. gaan liggen, of met een lang brandpunt met grote opening werken. Na ongeveer anderhalf uur de Rooi gevolgd te hebben, komen we bij de kust. Gelukkig kunnen we even gaan zitten en koffie drinken uit de fototas van Ronald. De zeewind koelt onze bezwete lichamen wat af. Even noordelijk van onze koffie-plek gaan we via een andere rooi weer landinwaarts, ditmaal met de zon in de rug. Fotografisch wordt het interessanter, de kleuren worden voller, intenser. Ronald loopt voorop, nog steeds in een behoorlijk tempo, af en toe een foto makend, dan weer wachtend op Herman en mij. Voor ons is het landschap nieuw, overweldigend en we zijn bang om goede foto's te missen als we te snel doorlopen.     AFZIEN De temperatuur stijgt inmiddels behoorlijk. Het langzaam stijgen van de rooi in combinatie met het ontbreken van ook maar een zuchtje wind, doet ons zichtbaar roder en natter worden. Ronald zoekt een baken, dat een orientatie-punt is voor hem om de weg naar de auto terug te vinden. Hij mompelt dat we misschien wel te ver zijn doorgelopen in de rooi. Na een half uur zien we nog geen baken, maar zijn wel ongemerkt aan een stevige klim tegen een flinke heuvel begonnen. Boven zouden we het baken moeten kunnen zien. Halverwege de steile helling moet zelfs onze gids, die toch na een 25-jarig verblijf op Aruba gewend moet zijn aan dit klimaat, op adem komen. We zitten ruim een kwartier uit te hijgen. We lijken enigszins verdwaald. Herman en ik lopen alvast stug door en we zijn even later boven op de heuvel beland. Nu is het genieten geblazen van het prachtige uitzicht. Aan beide zijden zien we de zee en een groot deel van Arikok strekt zich voor ons uit. De passaatwind koelt ons nu gelukkig wat af. Het kleine plateau op de heuvel strekt zich uit in een brede richel die fotografisch interessant blijkt te zijn. De spaarzame bomen en struiken zijn nu gemakkelijk vrijstaand te fotograferen. Even later voegt Ronald zich bij ons. Het baken is te zien en we lopen in zuidoostelijke richting de helling af. De cabriten leveren nog mooie beelden op tijdens de afdaling. Tegen twaalf uur zijn we weer bij onze auto, toch een uur later dan gepland. In de schaduw van de auto proberen we onze dorst nog wat te lessen, maar het is wel duidelijk dat we de rest van de dag nog flink zullen moeten bijtanken. Lemminga bekent bij de auto dat we zonder het te weten de Arikok (182 m) hebben beklommen en dat hij toch even het spoor bijster was. Het is nu snel weg wezen, want de hitte maakt verder fotograferen onmogelijk. De zon staat ook al te hoog en het licht is te hard geworden. Als je op diamateriaal werkt zijn de contrasten al te groot om mooie afdrukken te maken van de dia’s. TECHNIEK Lemminga heeft een Pentaxuitrusting en vooral de supergroothoek van 17 mm is in Arikok zijn favoriete lens. Je vangt er gemakkelijk totale cactusbeelden en divi-divi bomen mee. Herman gebruikt een Canonuitrusting. Zijn favoriete lens, een 17 - 35 mm, 2.8 L bevalt hem prima voor dit landschap. Wel oppert hij enkele malen dat je eigenlijk de tocht drie keer moet lopen. Elke keer met een verschillend vast brandpunt, waar je niet omheen kunt. In der beschrankung zeigt sich der Meister? Ikzelf gebruik een Leica RE met 2,8/28mm, 2.8/35 mm en 2,8/60mm macro. Lemminga werkt voornamelijk op negatiefmateriaal, dat hijzelf volledig afwerkt in eigen doka. Het ontwikkelen van dia-materiaal op Aruba zelf is een hachelijke onderneming, omdat geen lab echt een constante kwaliteit kan bieden. Herman en ik werken beide op hetzelfde diamateriaal, n.l. de Fuji Sensia die met name in tropische omstandigheden contstant presteert en na ontwikkeling in Nederland een neutraal karakter behoudt. Toch slaan we beide uit voorzorg de onbelichte en belichte films op in de koelkast. Tekst en fotografie:© Bert Raaphorst